Κάποτε, είχε λανσαριστεί μια διαφήμιση από την διδασκαλική ομοσπονδία κάποιας πολιτείας των ΗΠΑ (και είχαν κολληθεί αυτοκόλλητα παντού) με βασικό μότο:
"Αν μπορείς να διαβάσεις αυτό το μήνυμα, ευχαρίστησε τους δασκάλους σου."
Το παραπάνω μότο βέβαια, αναφερόταν μόνο στους σχολικούς δασκάλους με την κιμωλία που μας έμαθαν γραφή και ανάγνωση από την έδρα. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που
διαιωνίζουν το εκάστοτε status quo και μεταδίδουν στους μαθητές τους τις φοβίες τους και τις διαστρεβλωμένες πολλές φορές απόψεις τους επί παντός θέματος.
Κι όμως, πρέπει να τους ευχαριστήσουμε για αυτά τα λίγα πράγματα που μας δίδαξαν παρόλες τις "αντενδείξεις" που αποκομίσαμε απ' αυτούς και να τους δικαιολογήσουμε (προφανώς δεν αναφέρομαι σ' αυτά τα συμπλεγματικά άτομα που αποτελούν οδοστρωτήρες προσωπικοτήτων βλ. φώτο δίπλα) αφού κι αυτοί αποτελούν μέρος του κατεστημένου συστήματος και δε θα μπορούσαν να πράξουν διαφορετικά παρά να «μεταδώσουν» τις αξίες του στους επόμενους*.
Οι πραγματικοί δάσκαλοί μας όμως δεν ήταν αυτοί. Συνήθως δεν είναι επαγγελματίες παιδαγωγοί και τις περισσότερες φορές δεν ανήκαν καν στο σχολικό μας περιβάλλον.
Πραγματικοί δάσκαλοί μας ήταν εκείνοι οι άνθρωποι με διαμορφωμένη προσωπικότητα (διότι μόνο μια προσωπικότητα μπορεί να διαμορφώσει μιαν άλλη) που ανιδιοτελώς ενδιαφέρθηκαν και μας έμαθαν τον τρόπο να μαθαίνουμε: να αμφισβητούμε, να αναθεωρούμε, να σκεφτόμαστε, να αναρωτιόμαστε.
Αυτοί που μας έδειξαν κι άλλες κατευθύνσεις για να ψάξουμε, εκείνοι οι οποίοι άνοιξαν τον ορίζοντα μας, αυτοί που μας έμαθαν να στρογγυλεύουμε τις γωνίες των σκέψεών μας, αυτοί που αναταράσσουν διαρκώς (ή το έκαναν μια και καλή) το εσωτερικό μας status quo ούτως ώστε να μη βαλτώνουμε στη στασιμότητα**.
Αν υπάρχουν είστε τυχεροί.
Αναλογισθείτε ποιοι είναι και ευχαριστήστε τους τριπλά αυτούς.
---
*Κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να δοθεί μεγαλύτερο βάρος (αυτό θα γίνει μόνο όταν κατανοηθεί η τεράστια σημασία του σκοπού τους) στις παιδαγωγικές σχολές -οι οποίες έχουν καταντήσει μπορντέλα!- παρά π.χ. στις ιατρικές. Στις μεν πρώτες μαθητεύουν άτομα τα οποία στο μέλλον θα διαμορφώσουν (θα κατασκευάσουν) άλλα άτομα, στις δε δεύτερες μαθητεύουν άτομα τα οποία θα αναλάβουν την «τεχνική επισκευή» τους. Εξάλλου η Ιατρική είναι καθαρή τέχνη (η Βιολογία είναι η επιστήμη)
** Κάποτε ο κ.Κόυνερ αντάμωσε κάποιον που είχε να τον δει πολύ καιρό.
-"Μα εσείς δεν αλλάξατε καθόλου" του είπε ο άλλος καθώς τον χαιρετούσε.
-"ΩΧ" έκανε ο κ.Κόυνερ και χλόμιασε
(B.Brecht)
(Αφιερωμένο στους Γ.Κ., Ν.Γρ.Δ. και στον Ι.Αλ.Ψ.)
12 σχόλια:
ανάλογα με το ποιός είναι ο δάσκαλός σου, κατά μεγάλο ποσοστό, διαμορφώνεσαι κι εσύ. σπουδαίο ρόλο παίζει η τύχη και εδώ..
Κωστή μου, εγώ δεν είχα καλούς δασκάλους. Κι αν είχα ήμουν εξαιρετικά αντιδραστική για να το καταλάβω. Ακόμη και σήμερα νιώθω ότι πάλευα μόνη μου απέναντι σε κάποιον που κοιτούσε το ρολόι του. Τυχεροί όσο το έζησαν αυτό που περιγράφεις.
dawk
Εννοήται.
(...τέτοια γράμματα θα μάθεις)
Δώρα
μπορεί εσύ να μην είχες (αυτοδίδακτη :), νομίζω όμως ότι απ' αυτά που γράφεις πολλοί επηρεάζονται.
Οι καλύτεροί μου δάσκαλοι και καθηγητές ήταν στα αρχαία, οι χειρότεροι στα μαθηματικά.
Έτσι, οδηγήθηκα στην Γ' Δέσμη.
Με όποιον δάσκαλο...
doctor
doc
Οι μαθηματικοί είναι καλοί...
Πέρα από τη μαθηματική φιλοσοφία δεν "διδάσκουν" τίποτε άλλο.
Οι φιλόλογοι την κάνουν τη ζημιά, οι οποίοι διδάσκουν από έκθεση μέχρι κείμενα και ιστορία (τα ξέρουν όλα, καταλαβαίνεις).
Είχαμε που λες, ένα φιλόλογο στο γυμνάσιο ο οποίος δημοσίευσε στο σχολικό περιοδικό, άρθρο με τίτλο "Το Βυζάντιο ζει" (αυτό μας οδηγεί!)
Με βάζεις στον πειρασμό να δημοσιεύσω ένα μικρό απόσπασμα (το έχω κρατήσει):
"...όμως η Πόλη εξακολουθεί να βρίσκεται υπό ζυγό! Και ο ζυγός αυτός όλο και βαραίνει [...] Χρέος όλων μας να μη λησμονούμε ποτέ ότι το Βυζάντιο ζει. Ζει με το πνεύμα του, το μεγαλείο του, με την ψυχή του. Η ιδέα που επί 1126 είναι αιώνια και αθάνατη. Αυτό σημαίνει πως η Πόλη δεν απέθανε, κοιμάται. "Την Πόλη μας την πήρατε μιαν άνοιξη, μια χαραυγή, ήταν Τρίτη της Αγ.Θεοδοσίας, 29 Μαΐου 1453, μα η ψυχή της φτερούγισε πέρα απ' τα βάρβαρα χέρια σας. Εσείς κρατάτε το ωραίο της σκήνωμα, εμείς έχουμε την ψυχή της. Αυτό το ξέρετε γι αυτό δεν ησυχάζετε. Ολος ο κόσμος το ξέρει. γι αυτό -να το θυμάστε Τούρκοι- θα 'ρθει άλλη άνοιξη, μια χαραυγή που η ψυχή του Βυζαντίου η Ελληνική θα αναστήσει το σκλαβωμένο σκήνωμα. Κι όλα δικά μας θα 'ναι"
μεθύστε με τ' αθάνατο κρασί του '21... ΕΒΙΒΑ!!!
(και μη χειρότερα)
Ημουν και γω εκει... ευτυχως που δεν μεθυσα με το κρασι του '21. Για την ακριβεια ουτε καν το δοκιμασα. Την επομενη χρονια ομως ηταν που γνωρισαμε τον ιδανικο δασκαλο, τον οποιο δεν ειχε διαφθειρει το συστημα και η καθημερινοτητα. Μερικα απο τα μαθηματα του ηταν μια ξεχωριστη εμπειρια. Ηταν φιλολογος και με εκανε να καταλαβω οτι μ' αρεσει η φυσικη...
Οσο για το αλλο σχολιο οτι οι μαθηματικοι διδασκουν την μαθηματικη φιλοσοφια... Διαφωνω καθετα. Υπαρχουν ελαχιστες εξαιρεσεις που το κανουν αυτο, οι περισσοτεροι λυνουν ασκησεις χωρις να εξηγουν τιποτα αλλο. Γι αυτο κανεις δεν ερχεται σε επαφη με την φιλοσοφια τους. Τελειωνεις το σχολειο και δεν εχεις καταλαβει καν τι ειναι τα μαθηματικα. Παντως συμφωνω στο οτι ισως οι φιλολογοι κανουν πιο αμεση ζημια.
ΓΚ σε ευχαριστουμε...
Τα σχολεία είναι λευκά κελιά. Υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που να καλλιέργησε το ταλέντο του στο σχολείο?
Κανείς, απαντώ μόνος μου. Οι δάσκαλοι έχουν το μικρότερο μερίδιο ευθύνης, αλλά δεν παύουν να έχουν.
Αν κάποτε αποφασίσουν να αποτινάξουν τη μοίρα του δεσμοφύλακα από πάνω τους και αποφασίσουν να γίνουν παιδαγωγοί, τότε ίσως στα σχολεία γίνει σοβαρή δουλειά.
ΥΓ. Μπορεί να υπάρχουν δάσκαλοι-παιδαγωγοί. Εγώ δεν έτυχε πάντως να γνωρίσω κανέναν. Μόνο κανα δυο με αγαθές προθέσεις και συμπαθείς προσωπικότητες.
Τζόνυ!
εννοούσα ότι οι μαθηματικοί πέρα από το διδακτικό τους αντικείμενο (μαθηματικά) συνήθως δεν τους αναθέτουν άλλες διδακτικές αρμοδιότητες. Ασε το γεγονός ότι σε αυστηρά καθορισμένο χρονικό διάστημα πρέπει να "βγει" η ύλη του μαθήματος.
Αμα ο καθηγητής κάνει εισαγωγή στη μαθηματική φιλοσοφία πότε θα διδάξει Μπολτζάνο και Χορν?
(για τα πετύχει και τα 2 ταυτόχρονα πρέπει να είναι πολύ ικανός, πράγμα που σπάνια τυχαίνει)
s_pablo
έχω ακούσει δάσκαλο να λέει: "εγώ έμαθα και ξέρω ότι το κρυφό σχολειό υπήρχε και είχε καθοριστική σημασία για την επανάσταση. Τώρα θα διδάσκω άλλα?" (πίστευε και μη ερεύνα)
Σε παραπέμπω επίσης στα μπλουζάκια που είχε βγάλει ο φοιτητικός σύλλογος του παιδαγωγικού τμήματος στο Ρέθυμνο: στη μπροστινή πλευρά έγραφαν "υπάρχουν 3 λόγοι για να γίνεις δάσκαλος" και στην πίσω "Ιούνιος, Ιούλιος και Αύγουστος".
Για να μην αναφερθώ στον τρόπο εξέτασης των μαθημάτων...
Στις τουαλέτες του Γυμνασίου είχαμε γράψει: "Το μόνο σχολείο που φωτίζει, είναι αυτό που καίγεται".
Μας απείλησε ο διευθυντής ότι θα φέρει ... γραφολόγο της ασφάλειας να δει ποιος το έγραψε αν δεν εμφανιζόταν ο φταίχτης δημόσια.
Δεν το έκανε όμως. Σήμερα έχει παραγραφεί, οπότε ...ομολογώ!!!
Μπορώ να πω, πως ήμουν τυχερή: είχα κάποιους καλούς δασκάλους. Και στο σχολείο και έξω απ' αυτό. Αλλά έχουν υπάρξει μεγάλοι δάσκαλοί μου και κάποιοι άνθρωποι με μία τους κουβέντα. Και κάποιοι άλλοι με μία τους πράξη. Μία και μόνο.
doc
ώστε έτσι, ε?
Δεν συνεμορφώθεις προς τας υποδείξεις!
Πρόκειται για έγκλημα σε βαθμό κακουργήματος για εισαγωγή κοινών δαιμονίων στο φιλήσυχο-υπνωτισμένο σχολικό περιβάλλον.
Synas
και γω μπορώ να πω πως στάθηκα τυχερός σ' αυτό το θέμα.
Πολλές φορές μια κουβέντα ή μια κίνηση αρκεί για να μπεις στη λούπα του προβληματισμού
Δημοσίευση σχολίου