"Είσαι ένα μικρό, μαδημένο τριαντάφυλλο
σε αδειασμένο λουτήρα
Μια πεσμένη καρέκλα, ή απλά, ένα φύσημα
πίσω από μια άσπρη κουρτίνα
Είσαι η στάχτη στο βαθύ σου ξημέρωμα
σωριασμένη σε χίλια κεντίδια
Είσαι ένα σώμα από αίμα και αλάβαστρο
καμωμένο για εφήβους και νήπια."*
Ακούστε τον ΕΔΩ
(*=Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου: "Ωδές στον πρίγκιπα")
|
(*=Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου: "Ωδές στον πρίγκιπα")
5 σχόλια:
Από αυτό το ποστ πώς φτάσαμε στο προηγούμενο; Από τον απερίγραπτο (σε μεγαλείο) Νίκο Ξυλούρη στην... απλώς απερίγραπτη Ποπάρα; Α ρε Ελλάδα.
Η synas είπε...
Τι ωραίο αυτό του Ξυλούρη...
(Γιατί έχεις κλείσει όμως τα σχόλια;)
Γεράσιμε,
ένεκεν της επετείου βλέπεις...
Αλλά δεν πειράζει,
Να φανεί η αντίθεση.
Synas
για τα σχόλια: παράλειψης
(μετέφερα το σχόλιό σου)
Ξυλούρης: ανατριχίλα και σεβασμός.
Υποκλίνομαι...
Gerasime, αν εννοείς το πως φτάσαμε από το ποστ με τίτλο "ξεφτίλα" εδώ είναι προφανές... Μέσω των στίχων του Γ. Ρίτσου, και βέβαια, και λόγω της επετείου. Ο Ξυλούρης έχει τραγουδήσει το τραγούδι "Και να αδελφέ μου" που έχει ακριβώς τους στίχους αυτούς του Ρίτσου από το Καπνισμένο Τσουκάλι.
Δημοσίευση σχολίου