«…κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί.
Θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουν το ίδιο βάρος
Σ’ όλες τις καρδιές, σ’ όλα τα χείλη.
Έτσι να λέμε πια τα «σύκα-σύκα» και τη «σκάφη-σκάφη»
Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε:
«Τέτοια ποιήματα σου φτιάχνουμε εκατό την ώρα»
Αυτό θέλουμε κι εμείς.
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου απ’ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο…»
(από το Καπνισμένο Τσουκάλι του Γ.Ρίτσου)
Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που γράφτηκαν οι παραπάνω γραμμές και σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην:
Πλέον έχουμε τραγούδια ως μουσικά μοτίβα για δημιουργία εντυπώσεων και μόνο, ως ρυθμικά μοτίβα προς επίδειξη της χορευτικής δεινότητας κάθε ενδιαφερόμενου, ως σποτάκια τηλεοπτικών διαφημίσεων, ως κύρια ενασχόληση τηλεπαιχνιδιών, ως συνθήματα γηπέδων, ως παραγεμίσματα ψηφιακών δίσκων του ενός σουξέ, ως αφορμή για τηλεοπτική προβολή τραγουδιστή ή ως καβάτζα στο ρεπερτόριό του.
Οι δε στίχοι τους, αλληλουχίες λέξεων δίχως νόημα με μοναδικό σκοπό μια υποτυπώδη δημιουργία ρίμας («Θέλω στο σώμα σου να μπώ να με χτυπάς με το σαμπώ»).
Είναι χαρακτηριστική η κίνηση του Μ.Ρασούλη ο οποίος σε συνέντευξή του, απαντώντας στην ερώτηση «από πού αντλούν έμπνευση οι σημερινοί στιχουργοί» άρχισε να μελοποιεί τις μικρές αγγελίες κάποιας εφημερίδας ("πωλείται όπως είναι επιπλωμένο...") δίνοντάς τους προδιαγραφές για σουξέ μέγα.
Ένα τραγούδι τέτοιων προδιαγραφών έχει πολλές πιθανότητες σήμερα να κάνει ένα δίσκο διπλά πλατινένιο διότι έχει «αυτά τα λόγια που παίρνουν το ίδιο βάρος σ’ όλες τις καρδιές, σ’ όλα τα χείλη...». Εκφράζει το μέσο Ελληναρά του συρτακίου και του τζατζικίου ("Τον έχω άχτι, τους έχω άχτι, τώρα τον θέλω μόνο σε στάχτη, μέσα στο τσίγκινο κουτί...")!
Τραγούδια μιάς χρήσεως (σαν «συσκευασία μαργαρίνης»), για όλες τις χρήσεις (σαν «της καρδιάς σου τ’ ανοιχτήρι»).
Μα δεν υπάρχουν και αξιόλογοι καλλιτέχνες που έχουν να παρουσιάσουν τραγούδια της προκοπής? Σίγουρα, όμως οι έμποροι χωρίς να ιδρώνει το αυτί τους ("είσαι της ζωής μου γούρι, μες τον καύσωνα παγούρι") τα αφήνουν στην αφάνεια, αφού στα ΜΜΕ κυριαρχεί πλέον το ρεπερτόριο της εγχώριας σκυλοπόπ (εις των business το τεραίνε προηγούνται ένα-μηδένε), καθώς και την προσοδοφόρα φόρμουλα "τρεις λαλούν, δυό χορεύουν και ένας παρουσιάζει" από τις πρωινές εκπομπές μέχρι τα βραδινά τηλεπαιχνίδια, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι πολλοί πουλούν και τη μάνα τους για να δουν τη φάτσα τους στο γυαλί ("εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, απ’ τον κόσμο").
Ποιός είχε μιλήσει για τα 15 λεπτά δημοσιότητας? - τώρα έγιναν 55.
"τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει"
ή αλλιώς
"απ’ το ενενήντα και μετά, μας έχουν πνίξει τα σκατά”
Υ.Γ.
Το στιχάκι: “σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει” (Γ.Ρίτσος) ζητά εργασία ως διαφημιστικό σποτάκι σε εταιρία απορρυπαντικών ή άλλη εσωτερική ή εξωτερική απασχόληση.
Ευχαριστώ
