Το πνιγμένο κορίτσι

Ένα ποίημα γραμμένο το 1918 από τον 20άχρονο τότε Bertolt Brecht, μελοποιημένο από τον Kurt Weil, εδώ διασκευασμένο και ερμηνευμένο από τον David Bowie στη μετάφραση του Dominic Muldowney.
Η εν λόγω ηχογράφηση περιλαμβάνεται στο άλμπουμ “David Bowie in Bertolt Brecht’s Baal” (κυκλοφόρησε το 1982 από την RCA).

Το ποίημα προέρχεται από το “Baal”, το πρώτο θεατρικό έργο του Brecht και αναφέρεται στην αυτοκτονία της Johanna, μιας από τις κατακτήσεις του κεντρικού ήρωα του έργου.
Ο Weill το συμπεριέλαβε στην καντάτα του “Das Berliner Requiem” το 1928 με τον τίτλο: “ Ballade vom ertrunkenen Madchen”:

Als sie ertrunken war und hinunterschwamm
Von den Bächen in die größeren Flüsse
Schien der Opal des Himmels sehr wundersam
Als ob er die Leiche begütigen müsse.

Tang und Algen hielten sich an ihr ein
So daß sie langsam viel schwerer ward.
Kühl die Fische schwammen an ihrem Bein
Pflannzen und Tiere beschwerten noch ihre letzte Fahrt.

Und der Himmel ward abends dunkel wie Rauch
Und hielt nachts mit den Sternen das Licht in Schwebe.
Aber früh ward er hell, daß es auch
Noch für sie Morgen und Abend gebe.

Als ihr bleicher Leib im Wasser verfaulet war
Geschah es (sehr langsam), daß Gott sie allmählich vergass
Erst ihr Gesicht, dann die Hände und ganz zuletzt erst ihr Haar.
Dann ward sie Aas in Flüssen mit vielem Aas

Η διασκευή του Bowie όμως πιστεύω ότι ωχριά μπροστά στην λυρικά πένθιμη, εκφραστική ερμηνεία της «μπαλάντας» από τη Lotte Lenya (σύζυγο του Weill) η οποία πνέει στο τραγούδι μια ατμόσφαιρα βυζαντινή.

(μπορείτε να την ακούσετε σε ηχογράφηση του 1955)

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA